Kijk eens anders naar arrogantie
Over het algemeen houden wij niet van mensen die arrogant zijn. Arrogantie wordt van buitenaf gezien als hoogmoed, als je “boven anderen” stellen, beter dan anderen zijn.
Maar wat is het eigenlijk??

Arrogante mensen zijn diep van binnen vaak juist erg angstig. Men wil de angst niet voelen en de angst is afwezig zodra men zich in de “heersende” positie bevindt. Men straalt lef uit die men eigenlijk niet heeft. Men is bang voor anderen, geeft dat niet toe en juist vanwege die angst ziet men de wereld als “onveilig”.

Onveiligheid wakkert de angst nog verder aan en de enige manier waarop men denkt daarmee om te kunnen gaan is beheersen. Door anderen te overheersen (macht uitoefenen) hoeft men zijn eigen nietigheid niet te erkennen, maar macht betekent ook: vijanden maken. Waardoor juist die onveiligheid weer vergroot wordt.

Men zit in een cirkel en lijkt er niet uit te kunnen. Gemoedsrust is steeds verder te zoeken. Hoe kan gemoedsrust ontstaan (dus hoe kan arrogantie worden “afgeleerd”)? Juist door onder ogen te zien dat je niet alwetend bent, niet alles kunt, niet alles durft, niet voor alles een oplossing hebt. Dus toegeven dat je een doodgewoon mens bent, met angsten en onzekerheden.

Dus laat de touwtjes vieren en geef eens toe dat je iets niet kunt, niet durft, niet weet, en kijk eens hoe mensen reageren. Je kop wordt echt niet afgehakt! Dat zijn jouw eigen gedachten over een kwetsbare opstelling. Juist kwetsbaar durven zijn maakt je echt onafhankelijk en sterk. Door openheid ontstaat vertrouwen. En dat geeft pas echte gemoedsrust!

Dus mocht je jezelf herkennen: zet die eerste stap eens. Je gaat er echt niet dood van. Sterker nog: je komt dichter bij jezelf, je voelt je bevrijd en rustiger, hoe vaker je het doet.